Center Parcs Forum ➡ voor en door Center Parcs liefhebbers
De nieuwe aanbiedingen Kerst, Winter, Voorjaar, Krokus, Pasen, Meivakantie voor Nederland en België zijn er. Zie HIER

Het ontstaan van Center Parcs

Oud beeldmateriaal van Center Parcs en Sporthuis Centrum.
Plaats reactie
Gebruikersavatar
loulou
All-in
All-in
Berichten: 663
Lid geworden op: 28 jan 2011, 13:31
Locatie: Aqua Mundo

Het ontstaan van Center Parcs

Bericht door loulou »

Het ontstaan van Center Parcs:

Toen: Pionieren op de parken:

"Weer of geen weer, altijd Center Parcs-weer"

Geen Center Parcs zonder Piet Derksen, de oprichter van dit roemruchte vakantiepark had een echte neus voor trends en ontwikkelingen en zag als eerste dat naoorlogs Nederland op vakantie wilde.
Hoe, wat, waar een wanneer wist men toen nog niet maar Piet Derksen wel. Hij zorgde ervoor dat we met z'n alle konden kamperen in eigen land, rekende af met het pioniersimago van een kampeervakantie een introduceerde het vakantiehuisjespark.
Zijn invloed op onze manier van vakantievieren is enorm en om die invloed te zien en te begrijpen moeten we helemaal terug naar het begin. Naar de stille scholier die het liefst met zijn neus in de boeken zit......


Vader Derksen maakt zich zorgen. Zijn zoon zit altijd maar te studeren en buiten komt hij liever niet, de huisarts wordt ingeschakeld om te zien wat er aan de hand is. "Laat hem gaan sporten," luidt het advies en de jonge Derksen wordt op tennis gedaan.
Het advies doet onbedoeld de ondernemersgeest van Piet Derksen ontwaken, getennist wordt er uiteindelijk weinig: hij houdt niet van harde betonnen banen en duikt- tot wanhoop van zijn vader- terug in de boeken, op zoek naar een alternatief.
Als snel heeft hij een uitgebreid plan voor de aanleg van een aantal gravelbanen. Een plan waar hij zo tevreden mee is, dat het hem zonde lijkt het weg te geven.

Met de 10.000- gulden van een investerende oom in zijn zak begint Piet Derksen zijn eerste onderneming. Op gehuurde grond laat hij een viertal gravelbanen aanleggen die hij verhuurt aan geïnteresseerden. Zelf staat hij na schooltijd steevast langs de zijlijn met een flinke voorraad tennisrackets en ballen.
Een bijverdienste die hem eigenlijk meer oplevert dan de verhuur van de banen zelf, van de gemaakte winst opent hij daarom een fabriekje in tennisrackets, die via een aantal kleine winkels verkocht worden. Dit loopt als een trein!
In 1953- Derksen is inmiddels getrouwd en werkzaam bij Unilever- neemt hij ontslag om zijn droom na te jagen: een eigen onderneming.

Sporthuis Centrum...

Want zo noemt Derksen zijn sportartikelenzaak, is direct een daverend succes! In het platgebombardeerde Rotterdam valt het enorme pand aan de Lijnbaan direct op.
Met duizend vierkante meter aan winkeloppervlak en felgekleurde neonlampen aan de gevel is Sporthuis Centrum een hypermoderne attractie. De winkel loopt goed en uitbreiding naar Den Haag en Amsterdam volgt snel.

De toen zeer bekende winkelketen op de LIjnbaan in Rotterdam
Afbeelding
Bron: Sporthuiscentrum.nl

Een jonge Piet Derksen voor zijn winkelketen
Afbeelding
Bron: Sporthuiscentrum.nl

Het succes van Sporthuis Centrum is vooral te danken aan de manier waarop Piet Derksen op de behoeften van zijn klanten inspeelt. Hij voelt nieuwe trends feilloos aan en ideeën ontstaan vaak uit persoonlijke ervaring. Zo is hij op een zomer in de jaren vijftig op kampeervakantie in Frankrijk, waar hij ziet dat de Franse toeristen er een stuk beter bij zitten dan hij. Zijn gehuurde tentje steekt behoorlijk schraal af tegen de mooie bungalowtenten van de Fransen.
Weer thuis begint hij van de weeromstuit een tentenfabriek. Ook deze onderneming loopt uitstekend: in 1968 heeft Sporthuis Centrum maar liefst 40% van de verkoop van tenten in handen. Met 22 filialen zijn de Sporthuis Centrum-winkels al snel niet meer weg te denken uit het Nederlandse straatbeeld.
Voor alles wat met sport en vakantie te maken heeft, ga je naar Sporthuis Centrum en hier blijft het niet bij. Als Derksen ziet wat een gedoe het is om et zo'n onhandige tent op vakantie te gaan, begint hij in zijn winkels een aantal boekingskantoortjes. Er kan nu een complete vliegvakantie geboekt worden bij het Sporthuis Centrum.

De vakantiebrochure van Sporthuiscentrum
Afbeelding
Bron: Sporthuiscentrum.nl

Dat de hotels en campings van bestemming ook van Derksen zijn, is natuurlijk alleen maar handig voor de vakantieganger. Sporthuis Centrum geeft het opkomend toerisme een enorme impuls met deze handel

Nederland gaat op vakantie:

In de jaren na de oorlog gaat het Nederland langzaam maar zeker weer voor de wind. Het land wordt opgebouwd, wegen en sporen verbeteren en de welvaart groeit. Iedereen krijgt ook steeds meer vrije tijd, die vrije tijd wordt steeds vaker buitenshuis doorgebracht maar de juiste accommodatie ontbreekt.
In de jaren '50 is een populaire manier van vakantie vieren dan ook woningruil. Later krijgt kamperen voorzichtig voet aan de grond, al is dit in de beginjaren een behoorlijke onderneming.
Kampeerterreinen zijn slechts voorzien van minimale faciliteiten en een kampeervakantie is echt voor avonturiers. Volgens hoogleraar Vrijetijdswetenschappen Hans Mommaas is de invloed van Sporthuis Centrum op de ontwikkelingen duidelijk te zien: "Mensen beginnen hun woning te verlaten en naar buiten te trekken." Schetst hij. "Maar daar is nog helemaal geen infrastructuur voor. De ANWB begint net de eerste kampeerterreinen te certificeren. Kamperen had iets pioniersachtigs (..) Sporthuis Centrum heeft dat beeld aangenamer en toegankelijker gemaakt."

Begin jaren '60 heeft de Nederlandse werknemer twee weken vakantie per jaar. Vakanties worden niet alleen langer, maar ook frequenter. En op zo'n welverdiende vakantie wil je er natuurlijk wel een beetje comfortabel bij zitten.
Derksen begrijpt dit als geen ander. "De moderne mens is op z'n comfort gesteld, als hij kampeert, streeft hij naar een caravan. Hij wil niet meer dagen langs de autobahn jakkeren. Vliegreizen zijn vooral voor mensen met kinderen vaak te duur. Bovendien komt er een steeds grotere groep die eenmaal per jaar een verre reis maakt en daarnaast nog enkele maakt en daarnaast nog enkele malen een lang weekeinde eruit wil in eigen land. (...) De oplossing: je zou dicht bij huis een comfortabele vakantie mogelijk moeten maken."
Die vakantie moet bovendien dienen als een ontsnapping aan het steeds hectischere dagelijkse leven. Derksen wil een plek creëren waar je samen van de natuur kunt genieten, zonder in te hoeven leveren op comfort.

In 1966 koopt hij daarom zijn eerste kampeerterrein, in het Limburgse Reuver. Het is - zeker voor die tijd - ongekend luxueus: sanitaire gebouwen met sauna's, een hoofdgebouw met restaurants danszaal en televisieruimte, een zwembad met kleuterbad, een speeltuin en zelfs een supermarkt met 'grotestadssortering'. En naast de zeshonderd tot achthonderd tenten die er kunnen worden opgezet, heeft het splinternieuwe park dat De Lommerbergen gedoopt wordt, ook nog eens dertigtal 'bungalettes': aluminium huisjes, voorzien van riolering en elektriciteit.

Het maakt kamperen in eigen land in één klap tot een comfortabele activiteit voor het hele gezin...


Overal vakantieparken:

De Lommerbergen, het allereerste vakantiepark van Sporthuis Centrum, is direct een doorslaand succes. Vakantiegangers hoeven hun tent niet langer helemaal mee te slepen en op te zetten, want het park verhuurt kant-en-klare luxe bungalowtenten. En Piet Derksen zou Piet Derksen niet zijn, als hij het verblijf niet nóg aangenamer zou maken voor zijn gasten. Bij aankoop van een eigen luxe bungalowtent krijg je namelijk vijftien dagen gratis kamperen op De Lommerbergen. Het loopt storm.

Afbeelding
Bron: twitter.com

Stenen huisjes:

Ieder ander zou op dit moment eens lekker achteroverleunen om van het succes te genieten. Zo niet Piet Derksen. Hij is alweer bezig met een nieuw idee: het vervangen van de tenten door stenen huisjes. Een revolutionair plan, dat ruimdenkende architecten vereist. Hij vindt ze in Jaap Bakema en dienst protegé Herman Klopma, van Architectenbureau Van den Broek&Bakema. Modernist Bakema kan zich uitstekend vinden in de vernieuwingsdrang van Derksen en de twee zullen nog jaren samenwerken in de parken.
Alles valt of staat met de plaatsing van de huisjes. Dankzij de unieke manier van schakelen krijgt elk huisje vrij uitzicht op de natuur, met optimale privacy. Net als de faciliteiten in het park zijn de huisjes vooruitstrevend in hun luxe (we hebben het hier over het jaar 1967). Er zit een open haard in en een badkamer met ligbad, en binnen een paar jaar zal elk huisje bovendien voorzien zijn van een eigen kleurentelevisie en centrale verwarming.

Wie kan zich nog het hele oude interieur herinneren?
Afbeelding
Bron: nos.nl

Afbeelding
Ron: ad.nl

Als eerste in de markt komt Derksen met het idee om lagere tarieven te rekenen buiten het hoogseizoen. Resultaat: Derksen vindt en passant de midweek uit en het park zit het hele jaar door vol. Zelf logeert het gezin Derksen bijna elk weekend in De Lommerbergen om zo zelf te ervaren hoe gasten hun vakantie beleven. Alles staat in het teken van de gast en als iets handiger kan, kan Derksen ervoor zorgen dat het ter plekke opgelost wordt. Zo ziet hij open een weekend hoe mensen lopen te sjouwen met kratjes vol boodschappen en bedenkt er prompt een handig boodschappen karretje voor.

Wist je dat: eigen huisjes schoonmaken
In de beginjaren moest je aan het einde van de vakantie je eigen huisje schoonmaken. Bij het inchecken betaalde je een waarborg die je terugkreeg als alles weer netjes aan kant was.


Afbeelding
Bron: Sporthuiscentrum.nl

Afbeelding
Bron: Pinterest.com

Een haussee aan vakantieparken:

Het succes van De Lommerbergen zet Derksen aan het denken. Hij beseft dat hij voorziet in een grote behoefte. Het vakantiepark is een daverend succes en introduceert een compleet nieuwe vorm van recreatie. Hij besluit uit te breiden en niet zo'n beetje ook.
Nog geen 2 jaar na de opening van De Lommerbergen koopt Derksen een 2de stuk grond. Hier opent hij in 1970 Het Vennenbos. De bungalows zijn nóg groter en mooier en liggen verspreid rond de vennen en het uitgestrekte meer. De geluidswallen, een ontwerp van van architect Bakema zelf, zijn zeer gedurfd opgetrokken uit boomstronken en zwarte grond. Bij de opening van het derde park blijft het succes in eerste instantie uit. Aan het park zelf kan het niet liggen. Bos en Strand, in het Limburgse America, ligt volledig om kleine bosvennetjes en is opnieuw mooier en luxer dan zijn voorganger. Het blijkt aan de naam te liggen; als Sporthuis Centrum het park omdoopt tot Het Meerdal, loopt het ook daar storm.
In 1972 opent Derksen nog eens een vierde park; De Huttenheugte in Drenthe.

De parken zijn inmiddels een fenomeen en dankzij het aanbod in midweken en laagseizoenen boort Sporthuis Centrum ook een grote zakelijke markt aan. Er volgt een korte adempauze, waarin Derksen zich richt op de verbetering van zijn bestaande parken, maar in 1975 begint het weer te kriebelen. De Berkenhorst, midden op de ongerepte Veluwe, is een feit. In nog geen 10 jaar heeft Piet Derksen vijf uitstekend lopende parken weten te bouwen. Van stilzitten is echter geen sprake en er wordt voorzichtig over de grens gekeken, richting België.

Sporthuis Centrum wordt Center Parcs:

Piet Derksen heeft grote plannen voor het buitenland en besluit dat Sporthuis Centrum niet internationaal genoeg klinkt. In 1985 ondergaan de vakantieparken daarom een naamswijziging. De boodschap in de reclamespotjes blinkt uit in eenvoud: 'Center Parcs, de nieuwe naam van Sporthuis Centrum'. Duidelijk, ook het roodomrande logo met gele letters maakt plaats voor een 'echt' design. Voor Nederland is het even wennen, Sporthuis Centrum is immers al twee decennia een begrip. Mar dankzij een slimme reclamecampagne staat de nieuwe naam al snel als een huis.
Vooral de sponsoring van het RTL-weerbericht helpt. Wie kent hem niet: "Weer of geen weer, altijd Center Parcs-weer." In de bijbehorende reclamespotjes gaat er van alles mis met en door het weer. De achterliggende boodschap, dat dit bij Center Parcs natuurlijk niet gebeurt, werkt.

De parken zijn voor 97% volgeboekt en van serieuze concurrentie is eigenlijk geen sprake.
Het plaveit de weg voor gedurfdere en abstractere campagnes. Zo bestaat de cover van de herfstbrochure voor '95/'96 alleen uit een glanzend groen esdoornblad en het Center Parcs-logo. Ook gewaagd: een televisiecommercial waarin twee handen een elastiekje uitrekken en loslaten, met bedompte en benauwende klanken op de achtergrond. Het elastiekje kronkelt vertraagd door de lucht, valt naar beneden en komt tot rust op peen ondergrond met waterachtige kleuren. De kijker hoort vogels fluiten en ziet het Center Parcs-logo verschijnen met alleen het zinnetje:The unique shortbreak.

Afbeelding
Afbeelding

Nu: Center Parcs en de verkoop:

Het succes van de parken is zo overweldigend dat Derksen besluit zich volledig op het bouwen en runnen van vakantieparken te richten. Hij verkoopt Sporthuis Centrum-winkels en gebruikt het geld voor een enorm project: de bouw van een compleet nieuw park in één keer. In 1980 is het zover: in Zuidelijk Flevoland verrijst midden in het modderig, pas drooggelegde gebied, De Eemhof.
Het wordt een hit: zeshonderd luxe bungalows, een parkcentrum met winkels, restaurants, een disco, een supermarkt en- voor het eerst- een compleet waterparadijs.


De Nederlander is inmiddels een ervaren vakantieganger, die niet meer terugdeinst voor gek buitenlands voedsel en die zich comfortabel voelt in een exotische omgeving. De Eemhof wordt dan ook ingericht met deze doorgewinterde recreanten in het achterhoofd.
Dat betekend spektakel en beleving. Het allereerste subtropisch zwembadparadijs wordt gebouwd, compleet met golfbad, knuffelmuren, bubbelstromen, watervallen een tropische vegetatie.
Het is een schot in de roos. Derksen, die beseft dat hij de juiste weg is ingeslagen bouwt enthousiast verder aan overdekte centrumgebouwen met dieren, tropische temperaturen en planten, zodat vakantiegangers zich ook buiten het zwembad in tropische sferen kunnen wanen. De eerste Parc Plaza's zijn een feit.

Van Parkplein naar Parc Plaza:
De eerste parken hebben allemaal min of meer dezelfde opbouw: bungalows liggen her en der over het terrein verspreid met als middelpunt een parkplein, waar de voorzieningen zich bevinden. Althans, voorzieningen... het plein vormt vooral een verbinding tussen de verschillende facilliteiten. Je komt elkaar voornamelijk per toeval tegen, op weg naar het strand of de kinderboerderij.
Op sommige pleinen is een kleine eetvoorziening aanwezig, maar dat stelt nog weinig voor. Uit eten gaat bijna niemand in die tijd.

Als Derksen merkt dat de pleintjes een populaire ontmoetingsplek zijn, ziet hij potentie. Hij laat een echt restaurantje en ene parkwinkeltje openen.
Deze voorzieningen krijgen al snel gezelschap van meer winkeltjes, een terrasje, slijterijen, kappers en zelfs een postkantoor. Alles om de gasten van lle gemakken te voorzien.
In de avonduren speelt er vaak een bandje op het plein. Reuzegezellig, maar met het Hollandse weer niet altijd een feestje. Bij de bouw van De Eemhof bedenkt Derksen daarom iets nieuws: het parkplein wordt overdekt met een grote, glazen koepel.
De Parc Plaza, zoals het overdekte plein genoemd wordt, is een daverend succes. Je kunt nu warm en droog winkelen op elk gewenst moment. Ook op andere parken wordt het plein daarom al snel overdekt.


De grens over:

Een jaar na de opening van De Eemof in 1981 opent Derksen zijn eerste park in het buitenland. Erperheide in Vlaanderen. Het blijkt een groot succes en in 1987 volgt het tweede Belgische park: De Vossemeren.

Zijn blik gaat ook richting Noordzee, naar Engeland. Voor hij aan de slag gaat laat hij zich eerst uitgebreid informeren door een batterij marketingstrategen. Hun advies: alles behalve Engeland.
Derksen, eigenwijs als altijd: "Heldere conclusie, mijne heren, dan ga ik toch naar Engeland." Zo gezegd, zo gedaan, in 1987 opent hij Sherwood Forest én breidt hij uit naar Frankrijk, met Les Bois-Francs in Normandië. In de jaren erna zal Sporthuis Centrum, inmiddels verder gegaan als Center Parcs, de vleugels verder uitslaan met nog meer parken in Frankrijk, Engeland en Duitsland.

Het einde van het tijdperk Derksen:

In andere handen: Center Parcs, een wereldspeler.

Midden jaren tachtig stellen Piet en Trude Derksen zich de vraag wat te gaan doen met het bijzonder succesvolle bedrijf dat zij hebben opgebouwd. Het ligt niet direct in de lijn dat hun kinderen hen zullen opvolgen en zodoende blijven een beursgang, een management buy-out of verkoop aan een derde partij over.

Er is wel degelijk sprak van interesse bij andere partijen. Zo vinden er in 1984 onder meer gesprekken plaats met zowel de Rank Leisure Group, onder meer eigenaar van de bekende Engelse vakantieparkketen Butlin’s, als met de Britse brouwer Scottish & Newcastle. En ook in eigen land dienen zich overnamekandidaten aan.
Anton Dreesmann en Piet Derksen – beide bekende ondernemers – draaien al een paar jaar om elkaar heen. Dreesmann heeft zijn zinnen al wat langer op Center Parcs gezet. De mannen gaan wel degelijk met elkaar in gesprek, maar uiteindelijk ketst de deal af.
Binnen de eigen muren toont een aantal leden van het management interesse om het bedrijf via een management buy-out in handen te krijgen

Echter, daar is het echtpaar niet van geporteerd. Er zitten inmiddels barsten in de samenwerking en Derksen en zijn vrouw besluiten dan om toch maar zelf aan te blijven en gaan op zoek naar nieuwe mensen. Een headhunter krijgt de opdracht zowel een vicevoorzitter voor de Raad van Bestuur, als een nieuwe financieel directeur te vinden. Die missie slaagt: in 1986 wordt Henk Westerlaken vicevoorzitter en Hans Versloot financieel directeur.
Derksen wil ook een nieuwe commissaris benoemen, men komt uit bij de 38 jarige bankier Dolf van den Brink.

Dolf van den Brink:
‘Onze eerste kennismaking was al verassend. “Waarom heeft u een zonnebril op?”, werd mij gevraagd. Dat begint goed, dacht ik. Al snel bleek dat wij het goed samen konden vinden, maar soms was hij heel grillig. Zo wilde hij op een gegeven moment zijn vrouw voorzitter van de Raad van Commissarissen maken en zijn dochter in de directie hebben.
Toen heb ik hem echt een lesje structuur en organisatie moeten geven. Dit werd een iets minder makkelijk commissariaat dan ik gedacht had, stelde ik vast.


Henk Westerlaken:
‘We stelden een plan op voor de uitbreiding in Europa. Ik had vanaf het begin één voorwaarde vat laten leggen: nieuwe parken in een nieuw land. Éen park was geen park in mijn optiek, omdat het exploiteren daarvan, door de hoge overhead en marketingkosten, veel te kostbaar was. We gingen op zoek naar locaties niet te ver weg van de grote steden, blijvend groen en ten minste 100 hectare groot, met voldoende potentiële medewerkers in de omgeving.’

Ondanks alle vooroordelen over het vakantiegedrag van de Engelsen die niet van hun traditionele vakantieadressen Pontins en Rank Butlin’s lijken te zijn weg te slaan, draait Center Parks UK vanaf het begin boven verwachting.
Sherwood Forest, bij Nottingham, de eerste vestiging op het eiland, is al vanaf het begin winstgevend. Een zeer hoge bezettingsgraad, in combinatie met een geweldige service, werkt wonderwel.

Henk Westerlaken:
‘Er moest snel een tweede park bijkomen. De locatie werd gevonden op het terrein van een oude vliegbasis aan de oostkant van Londen bij Suffolk
In 1989 openden we Elveden Forest, naar het voorbeeld van De Vossemeren. Het doortrekken van bestaande concepten scheelde natuurlijk veel ontwikkelingskosten.
Alle parken werden altijd op tijd en binnen budget gerealiseerd. In Frankrijk ging het met de opening van het eerste park, Les Bois- Francs, in 1988 aanvankelijk wat minder makkelijk.
Franse kinderen gingen in die tijd op zaterdag naar school. Gasten arriveerden zodoende pas op een zaterdagmiddag, om op zondag alweer te vertrekken.
De Fransen hadden tijd nodig om vertrouwd te raken met ons.’


Maar dan steekt er in 1989 plotseling toch een westenwind op. De Britse brouwer Scottish & Newcastle, in 1749 opgericht in Edingburgh, is vooral actie in Noord-Engeland en Schotland. Het bedrijf heeft een groot aantal pubs in eigendom en bezit de gerenommeerde hotelketen Thistle Hotels.
In 1989 besluit het, door bemiddeling van de toenmalige chairman Brian Stewart, zijn belang in de hotels af te stoten en te gaan investeren in de veelbelovende sector van de vrijetijdsmarkt.
Daarin ziet Stewart meer mogelijkheden voor groei dan in het exploiteren van hotels. Maar hij heeft nog een reden: Scottish & Newcastle krijgt in die periode een vijandig bod van een concurrerende brouwer. Stewart besluit daarop te investeren in de leisuresector.
Op die manier wordt het voor andere brouwerijen minder aantrekkelijk om Scottish & Newcastle over te nemen.
Om die reden heeft de brouwer sinds 1986 1.5% van de aandelen in handen van het Britse vakantiepark Pontins, waarvan de meerderheid in handen is van de Britse zakenman Trevor Hemmings.

Het verhaal van Hemmings, ondernemer en filantroop, is nogal ongebruikelijk: ooit begonnen als metselaar, behoort hij nu tot de rijkste mensen van Engeland, met een enorme vastgoedportefeuille, meer dan honderd racepaarden en belangen in de vrijetijdsmarkt.
Het enthousiasme waarmee Hemmings het management van Scottish & Newcastle weet te overtuigen van de mogelijkheden op de vrijetijdsmarkt, zal doorslaggevend zijn.
Binnen de kortste keren neemt de brouwer alle aandelen van Pontins over en verwerft Hemmings op zijn beurt een aanzienlijk pakket brouwerijaandelen. Hij wordt als non-executive director opgenomen in het management. Het is Hemmings die zijn medebestuurders wijst op het succesvolle Nederlandse merk Center Parcs met locaties in Nederland, België, Frankrijk en Engeland.
Hij houdt hun voor dat de eigenaar, Piet Derksen, de zeventig gepasseerd is en vast en zeker op zoek is naar een koper voor zijn imperium. Daar heeft hij gelijk in. In de familie Derksen is op dat moment bovendien ene conflict ontstaan over de bedrijfsvoering, waarin Piet tegenover zijn vrouw en dochter is komen te staan.
Binnen de kortste keren zijn beide organisaties in gesprek over een mogelijke overname.

Hemmings en Derksen kennen elkaar al langer en er is sprake van wederzijds respect. De mannen zijn het snel eens. Derksen ziet in Hemmings een autodidact en een ondernemer – zoals hij zichzelf ook beschouwt – iemand met de juiste gedrevenheid en visie om ‘zijn’ Center Parcs verder uit te rollen in Europa.
Niet iedereen binnen de muren van de brouwerij is voorstander van de aankoop. Die wordt hun min of meer opgelegd onder druk van analisten uit de City - het financiële hart van Londen -, waar het idee leeft dat de koers van het aandeel Scottish & Newcastle gebaat is bij diversificatie.
Intern voelt men zich in de eerste plaats bierbrouwer en geen uitbaten van vakantieparken.
De onderhandelingen duren vervolgens 7 maanden met als uitkomst dat Scottish & Newcastle 65% van de aandelen Center Parcs in handen krijgt.

In de jaren ’90 worden dan, op initiatief van Dolf van den Brink, de 35% aandelen die nog op de beurs genoteerd staan, verkocht aan de brouwer. Het bod slaagt en dat betekend het einde van de beursnotering van Center Parcs in Amsterdam.

Dolf van den Brink:
‘De prijs was goed en dat wilde Derksen ook. Wij hadden inmiddels wel wat noten op onze zang. Wij brachten met de Raad van Commissarissen een lange lijst met minimumcondities in, omdat we zonder meer de sterke, trotse cultuur en de uitgesproken Nederlandse identiteit van Center Parcs in stand wilden houden.
Zo stonden wij erop dat de kapelletjes en kruizen, die zo belangrijk waren voor Derksen, zouden blijven. Daar kwamen we nog wel uit. Wij hebben ons er wel hard voor moeten maken het zittende Nederlandse topmanagement kon blijven.’


Westerlaken en Versloot blijven aan en worden respectievelijk benoemd tot bestuursvoorzitter en vicevoorzitter. Twee totaal verschillende persoonlijkheden die elkaar echter perfect aanvullen en een ijzersterke tandem zullen vormen. Hun eerste opdracht is om de internationalisering – die ze al een paar jaar eerder hebben ingezet – verder ter hand te nemen.
De pers krijgt al snel vermoedens van de deal, omdat Trevor Hemmings, als grootste aandeelhouder van Scottish & Newcastle, twee keer per week met zijn privévliegtuig Zestienhoven aandoet.

In 1989 verkoopt Piet Derksen al zijn aandelen aan de Britse bierbrouwer Scottish & Newcastle en trekt zich terug uit Center Parcs. Het is tijd voor een welverdiende pensioen. De man die als geen ander verantwoordelijk is geweest voor een imposante sprong voorwaarts van het toerisme in eigen land en daarbuiten, de uitvinder van de midweek en de initiator van het subtropisch zwemparadijs, houdt het voor gezien.
Hij en zijn vrouw blijven tot aan het eind van hun leven wonen in de Kempervennen.

Piet Derksen samen met zijn vrouw Trude
Afbeelding

De jaren na de verkoop zal hij zich, los van een aantal commerciële activiteiten, vooral gaan richten op het uitdragen van de katholieke boodschap en het ondersteunen van allerhande strenge katholieke initiatieven en personen. Het kan de bezoekers in de jaren '70 en '80 niet ontgaan zijn dat er op elke locatie een kapelletje staat. En een immens kruis dat al van heinde en verre te zien was.
Derksen, een gelovig katholiek, vindt dat de mensen hun geloof moeten kunnen beleven als ze op een park te gast zijn. Het geloof is het met de paplepel ingegoten als zoon van een katholieke hoofdonderwijzer en een Vlaamse moeder.
Later, als Derksen zijn zakelijke activiteiten gaat ontwikkelen, komt zijn geloof op een wat lager pitje te staan, maar het blijft latent aanwezig. Zo speelt het meestal een rol bij het aannemen van zijn personeel. Zijn vrouw Trude kent daarentegen nooit een 'inzinking'.
Haar geloof blijft haar hele leven een ijzersterke en allesbepalende leidraad en volhardend laat zij niet na voor haar drukbezette man te bidden. Derksen zal later verklaren dat 'het even duurde totdat God echt doorbrak'. Maar toen nam hij zoals altijd geen halve maatregelen, zijn vrouw daarover: "Toen het eenmaal gebeurde kon ik Piet amper bijhouden." Derksen is inmiddels een rijk man geworden. Hij gaat echter inzien dat materiële zaken hem niet gelukkig maken. Een aantal aanrijdingen met de auto, twaalf in het getal, zijn voor hem de eerste aanwijzingen zoals hij zelf vaststelt, 'dat ik mijn leven aan Hem moest toevertrouwen.'

Begin jaren '80 ligt hij eens met een paar weken met een zeer hoge koorts in bed. Artsen geven hem geen enkele hoop meer. Ze sturen hem naar huis met een berg medicatie. Piet Derksen: " Mijn vrouw bad tot Onze Lieve Vrouwe van Altijddurende Bijstand om hulp en kreeg te horen dat het snel beter met me zou gaan. Na 2 weken kon ik stoppen met de medicatie, de artsen snapten er niets van.

Volgens de overlevering zou Maria aan Trude, in haar visioen, verteld hebben dat haar man verder zou kunnen leven als hij zijn leven aan God opdroeg. Door deze bijzondere ervaring keert Derksen ten leste in volle overtuiging terug in de schoot van de moederkerk. Trude en hij verkopen hun bijzondere kunstverzameling op de veiling in Londen en doen hun kapitale huis in Turnhout in de verkoop. Ze verhuizen naar een veel kleinere bungalow in De Kempervennen. In hetzelfde licht brengt Derksen in 1982 zijn aandelen Center Parcs onder in de stichting 'Levend Water', waarover hijzelf het beheer voert. "We zijn gelukkiger dan ooit tevoren", zou Trude hebben gezegd na het afstoten van hun rijkdom. De aandelen van de stichting worden in 1989 voor ongeveer fl.700.000.000,- verkocht aan de Schotse brouwerij Scottish & Newcastle. Derksen ziet in de overeenkomst met de Schotten de hand van God. Nu kan hij zich helemaal gaan wijden aan zijn Rooms-Katholieke evangelisatieplannen.

Een deel van zijn vermogen gaat naar Levend Water. Vanuit de stichting worden de activiteiten gefinancierd van de stichting Getuigenis van Gods liefde, die zich richt op geloofsverkondiging en hulp aan de allerarmsten.
De stichting van Piet en Trude Derksen stopt ettelijk honderden miljoenen in Rooms-Katholieke evangelisatieprojecten over de gehele wereld. Als geen ander voelt hij dat hij de wereld het meest efficiënt kan bereiken via de massamedia. Derksen, die nooit is opgehouden in het groot te denken, overweegt het inzetten van satellieten voor de verspreiding van de ware boodschap.
Mede daarvoor laat het echtpaar honderden katholieke films produceren, het is in die tijd dat er mogelijkheden komen om ruimte te huren op nieuwe, verbeterde satellieten. Verder opent hij in 1990 het Robert Schuman Instituut voor journalistiek in Brussel, naar eigen zeggen:" Omdat er geen goede Rooms-Katholieke journalisten meer zijn." Piet en Trude Derksen dromen van een wereld die in het jaar 2000 een stuk katholieker zal zijn. Zij zijn bevriend met Paus Johannes-Paulus - 'voor mij is hij een heilig man, Gods plaatsvervanger op aarde' - en meer conservatieve Katholieke kopstukken, zoals Moeder Teresa in Calcutta en Moeder Angelica uit de Verenigde Staten, die zij waar mogelijk financieel ondersteunen.
In de 10 jaar daarna echter verdwijnt aanzienlijk deel van het geld dat Derksen en zijn vrouw geschonken zouden hebben als sneeuw voor de zon.

In 1995 krijgt Piet Derksen een geweldige klap te verwerken, zijn Trude overlijdt op 1 augustus 1995, in de leeftijd van 74 jaar aan de gevolgen van borstkanker. Derksen vertrouwt een verslaggever van Trouw toe dat hij er helemaal geen zin meer in heeft, nu zijn steun en toeverlaat er niet meer is. Hij wil weer bij haar zijn in de hemel, waar zij zeker een goed plekje gevonden heeft. Zijn gebeden lijken hem te helpen en zonder zijn vrouw Trude houdt hij het zelf nog maar 7 maanden vol. Op 24 februari 1996 overlijdt Piet Derksen,de man die Nederland vakantie leerde vieren, op 83-jarige leeftijd en krijgt op woensdag 29 februari 1996 een grootse uitvaartmis, onder leiding van bisschop J. ter Schure met een kring van niet minder dan 12 concelebranten.
Gebruikersavatar
loulou
All-in
All-in
Berichten: 663
Lid geworden op: 28 jan 2011, 13:31
Locatie: Aqua Mundo

Re: Het ontstaan van Center Parcs

Bericht door loulou »

Hoe het verder ging met Center Parcs na Piet Derksen:

Onder Schotse vleugels:
Scottish & Newcastle gaat vrij snel na de overname akkoord met het voorstel van Westerlaken en besluit om de kleinere parken met beperkte uitbreidingsmogelijkheden te verkopen.
Zo worden in 1990 De Berkenhorst, in 1994 Het Vennenbos en in 1996 het oudste park De Lommerbergen verkocht.

Westerlaken gaat inmiddels in Europa voortvarend te werk. In Frankrijk verrijst in 1993 het tweede park Les Hauts des Bruyéres en in 1994 open in Engeland alweer het derde park: Longleat Forest. Beide parken kennen een nieuwigheid: de koepelbouw doet zijn intrede in het Center Parcs-concept, waaronder letterlijk het Park Plaza en het subtropisch zwemparadijs hun thuis vinden.
Met Bispingerheide wordt in 1995 het eerste park in Duitsland een feit. De bouw heeft dan 10 jaar geduurd: in 1989 gaat de eerste spade de grond in. Als alle fundamenten staan, wordt een bouwstop ingelast op grond van klachten door de lokale jachtvereniging. Met als opvallend argument dat de gasten volgens hen weleens last zouden kunnen krijgen van schietoefeningen van de Engelse troepen 10 km verderop!

De bouwstop duurt maar liefst 4 jaar en 6 jaar later gaat het park open. Westerlaken heeft hiervoor zelfs nog een deal gesloten met de latere bondskanselier van Duitsland, Gerhard Schröder, toen Minister-President van Niedersachsen. In 1997 wordt in het Verenigd Koninkrijk het nieuwe park Whinfell Forest in het noordelijke Lake District overgenomen van de Rank Leisure Group.
Het betekent niet dat alle plannen voor nieuwe parken tot uitvoer worden gebracht. Al in 1990 overweegt Westerlaken de stap naar Amerika te maken. Een onderzoek wijst uit dat het Center Parcs-concept hier veel potentie heeft. Er waren al een aantal terreinen geselecteerd en het eerste park zo moeten verrijzen in Delaware. Maar Scottish & Newcastle durft het uiteindelijk niet aan, en volgt de adviezen van de analisten uit Londense City

Nieuwe eigenaren:
In 2001 verkoopt Scottish & Newcastle de parken op het Europese vasteland aan een joint venture van het Franse Pierre & Vacances en DB Capital Partners, de Engelse venturecapitalpoot van de Deutsche Bank. De 3 Britse parken komen voor 100% in handen van DB Capital Partners, zo ontstaan 2 aparte onderdelen: Center Parcs Europe en Center Parcs UK.

Martin Robinson:
"Scottish & Newcastle wilde niet verkopen, in 1989 hadden zij Center Parcs ook al met de nodige tegenzin gekocht. Zij waren brouwers en wilden eigenlijk niet diversificeren. De originele acquisitie had plaatsgevonden door de druk van analisten uit de City.
De beslissing om te verkopen was een reactie op wensen uit diezelfde hoek. Net nadat alle investeringen hadden plaatsgevonden en alle verbeteringen waren uitgevoerd, ging de wind weer de andere kant op waaien en begon de financiële wereld nu te hameren op verkoop van Center Parcs.
Scottish & Newcastle ging hierop in, terwijl men wist dat dit niet het juiste moment was, omdat hun grote investering nog onvoldoende rendement hadden opgeleverd. Ze trachtten Center Parcs te verkopen op grond van toekomstige winstgevendheid. Dat is niet gelukt, wat aan de andere kant voor de nieuwe eigenaren juist gunstig was. Hoe dan ook, ik moet Scottish & Newcastle dankbaar zijn voor het feit dat er 330 miljoen gulden geïnvesteerd werd in deze omvangrijke metamorfose."


De verkoop wordt een moeizaam proces, dat meer dan 13 maanden zal duren en waarbij zich 36 keer een koper meldt, wat evenzovele presentaties betekent. Voor Robinson is het een heel zware periode en omdat hij zal aanblijven, komt hij bovendien in een spagaat terecht: Scottish & Newcastle wilde zoveel mogelijk geld aan de verkoop verdienen en de potentiële nieuwe eigenaren wilden zo weinig mogelijk betalen.

Twee culturen:
Pierre & Vacances heeft voor het Center Parcs overneemt van Scottish & Newcastle, al enige ervaring met het runnen van dit soort parken. Begin 2000 neemt het de aandelen Gran Dorado van het Nederlandse Vendex en zijn partners over.

Gérard Brémond, oprichter en eigenaar van Pierre & Vacances daarover:
" In de jaren '80 zag ik niet zoveel in de Franse plannen van Derkseen en ik wees een mogelijke samenwerking af. Toen ging hij het alleen proberen, wat ik heel dapper vond. Center Parcs werd een succes in Frankrijk. Bij de start heb ik weer contact gezocht met Piet maar toen was hij niet meer geïnteresseerd in een samenwerking. Dus kocht ik Gran Dorado, een kleinere kopie van Center Parcs. Dit vooral met het idee om ervaring op te doen en daarmee een gerechtvaardigde partij te zijn om Center Parcs - mocht het ooit op de markt komen - eventueel in de toekomst over te nemen."

Gérard Brémond is door de aankopen in een klap de grootste vakantieparkondernemer van Europa geworden. Daarmee gaat hij een stap verder dan Piet Derksen in zijn tijd. Toch vertonen de carrières van beide mannen een aantal overeenkomsten: Beide zijn in 1967 begonnen, Brémonds in Avoriaz en Derksen in Reuver toen hij daar zijn eerste park plande.

Modern en digitaal:

En het houdt niet op: er staan nog meer nieuwe parken op de planning, in Frankrijk, in Duitsland en in België. In Nederland ligt de komende jaren de focus vooral op vernieuwingen en modernisering van de bestaande parken.

Ook digitalisering vormt een groot onderdeel van de innovatieslag, zo is er bijvoorbeeld een handige Center Parcs-app waarmee je als gast allerlei activiteiten kunt boeken. Mark Haak Wegmann, sinds 2013 CEO van Center Parcs, vertelt: "Elke dag zijn we binnen de Center Parcs-familie bezig om de puzzel op te lossen en zaken te verbeteren. Kunnen we een woonboot maken die helemaal selfsupporting is? Denk daarbij aan een eigen wateropslag, een plek geheel gevoed door zonne-energie en dergelijke. Over vijftien jaar zijn we vast zover dat we met een vrachtwagen een cottage neerzetten die geheel selfsupporting is. Dat zal niet minder dan een revolutie betekenen, want dan kan je echt overal een park bouwen.
Wij gaan dat nog meemaken. Dat beloof ik je.
Plaats reactie